மக்கள் தொகுப்பு ஆதாயமும் ஜெயந்திகளின் ஏக்கமும்

“மூலைக்கு மூலை உன் அக்கறையும் உழைப்பும் தெரியுது, அதனால்தான் வீடு இவ்வளவு அழகா இருக்குது ஜெயந்தி.”

உறவினர் இல்லத்திற்கு சென்றிருந்தபோது அவர்களின் மருமகளைப் பாராட்டினேன். அப்போது அவளுடைய முகம் வெளிப்படுத்திய உணர்வு பெருமிதமா, சலிப்பா? தனியாகப் பேசக் கிடைத்த வாய்ப்பில் ஜெயந்தி சொன்ன தகவல் மனதை அழுத்தியது.

“எதையும் பெர்ஃபெக்டா செய்யுறது என் பழக்கம் மாமா. வேலைக்குப் போனா அங்கேயும் நல்லா நல்லா உழைச்சுப் பெயர் வாங்கலாமே,  நிறைய ஃபிரண்ட்ஸ் கூடப் பழகலாமேன்னு ஆசையா இருக்கு. ஆனா, வீட்டுல இவ்வளவு வேலை இருக்கிறப்ப வெளியில எதுக்குப் போகணும்னு சொல்லிட்டாங்க.”

அண்மையில் படித்த,  பொருளாதார ஆய்வாளர் பால் அலாபட் ‘டைம்ஸ் ஆஃப் இந்தியா’ நாளேட்டில் எழுதியுள்ள “டு மேக் இந்தியா’ஸ் டெமாக்ரஃபி எ டிவிடெண்ட்” (இந்தியாவின் மக்கள்தொகுப்பை ஓர் ஆதாயப்பங்காக ஆக்கிட) என்ற தலைப்பிலான கட்டுரை ஜெயந்தி போன்றோரை நினைவுக்குக் கொண்டுவந்தது.

தொகையும் தொகுப்பும்

நாட்டின் குடிமக்கள் எண்ணிக்கையை “மக்கள்தொகை” (பாப்புலேசன்) என்கிறோம். பல்வேறு பாலினங்கள்,  வயதுப் பிரிவுகள், சமூக அடையாளங்கள், பேசும் மொழிகள், பொருளாதாரப் படிகள், கல்வி நிலைகள்,  குடும்பமாகச் சேர்ந்திருப்போர், தனித்து வாழ்வோர் என்றெல்லாம் வகைப்படுத்துவது மக்கள்தொகுப்பு (டெமாக்ரஃபி).

நாட்டில் 15 முதல் 64 வயது வரையில் உள்ளவர்களான, உழைக்கக்கூடியவர்களின் தொகை அதிகரிப்பதை “மக்கள்தொகுப்பு ஆதாயப்பங்கு” என்கிறார்கள்.  பல நாடுகள் உழைக்கவியலாதவர்கள் எண்ணிக்கையால் முதுமையடைகிறபோது,  உழைக்கத் தகுதியுள்ள மக்கள் மிகுந்திருப்பதால் இளமையோடு இருக்கின்றன. அவ்வகையில் இந்தியா ஓர் இளமையான நாடு. இந்தியாவில் உழைப்பதற்கேற்ற வயதுப் பிரிவினர் கிட்டத்தட்ட 100 கோடிப் பேர் (68 விழுக்காடு) உள்ளனர். இது  மிகப்பெரிய வலிமை.

இவர்களுக்குத் தகுந்த வேலைவாய்ப்புகளையும் பொருளாதார உற்பத்திப் பங்கேற்பையும் உறுதிப்படுத்துவது நாட்டின் வளர்ச்சிக்கான ஒரு தளமாக அமையும். அந்த வாய்ப்புகளை உருவாக்கத் தவறினால், இந்த வலிமையே  பெரும் சுமையாக,   மாறிவிடக் கூடும் என்று பால் அலாபட் எச்சரிக்கிறார்.

வேலையின்மை வெப்பத்தில் தவிப்போரையும், படிப்புக்குப் பொருத்தமின்றிக் கிடைத்த வேலைகளில் உழல்வோரையும் பார்க்கிறோம். அவர்களில் பலர்  சுயநலப் பேர்வழிகளின் பிடியில் சிக்குவதையும், பலர் மக்களிடையே பகைமையை வளர்க்கும் சாதிவெறி, மதவெறிக் கும்பல்களோடு கலந்துவிடுவதையும் கவனிக்கிறோம்.

முன்னுரிமையும் உண்மையும்

இதற்கான தீர்வு மனித உழைப்பைப் பெரிதும் சார்ந்திருக்கிற தொழில்களுக்கு முன்னுரிமை அளிப்பதில் இருக்கிறது. செயற்கை நுண்ணறிவு உள்ளிட்ட நவீன தொழில்நுட்பங்கள் புகுத்தப்படுகிற தொழில்களைப் பின்னுக்குத் தள்ளுவதில் இருக்கிறது.

பிரதமர், முதலமைச்சர் வெளிநாட்டுப் பயணங்களின்போது இத்தனை ஆயிரம் கோடி ரூபாய் முதலீடுகளில் தொழில்களைத் தொடங்குவதற்குப் புரிந்துணர்வு ஒப்பந்தங்கள் கையெழுத்தானதாகச் செய்திகள் வரும். அந்தத் தொழில்களால் பல்லாயிரக் கணக்கானோருக்கு வேலைவாய்ப்புகள் கிடைக்கும் என்றும் சொல்லப்படும். 

ஒரு குறிப்பிட்ட வட்டாரத்தில் அப்படியொரு தொழிலகம் திறக்கப்படுவதாகவும், அதனால் பத்தாயிரம் பேருக்கு வேலை கிடைக்குமென்று சொல்லப்படுவதாகவும் வைத்துக்கொள்வோம். ஆனால், உண்மையில் அந்த வளாகத்திற்குள் சென்று வரக்கூடிய  தொழிலாளர்கள், அலுவலர்கள் எண்ணிக்கை ஆயிரத்துக்குள் அடங்கிவிடும்.

மீதி ஒன்பதாயிரம் பேர்? அந்தத் தொழிலகத்திற்கான மூலப்பொருள்களைத் தயாரிக்கிற பட்டறைகளின்  உழைப்பாளிகள், பக்கத்தில் ஒரு தேநீர்க்கடை போடப்படுமானால் அதன் டீ மாஸ்டர்,  அதற்கெதிரே இருசக்கர வண்டிகள் பழுதுபார்ப்புக்கென சிறிய பணிமனை அமைக்கப்படுமானால் அதன் மெக்கானிக்… இப்படியானவர்கள் அந்த ஒன்பதாயிரத்துக்குள் வருவார்கள். 

வெளிநாட்டு முதலீடுகளை ஈர்த்தல், பணிகளில் இருப்போருக்குத் திறன்  மேம்பாட்டுப் பயிற்சியளித்தல் என்ற ஆலோசனைகளைக் கட்டுரையாளரும் கூறியிருக்கிறார். அவை அரசாங்கம் செயல்படுத்தக்கூடிய  ஆலோசனைகள்தான். ஆனால், மூன்றாவதாக அவர் முன்வைக்கும் ஆலோசனையை அப்படிச் சொல்லிவிட முடியாது. கால மாறுதல்களுக்கு ஏற்ப உள்நாட்டுத் தொழிலாளர் சட்டங்களைச் “சீரமைக்க வேண்டும்” என்கிறார்.

ஏற்கெனவே முதலீடுகளை ஈர்ப்பது, தொழில்களை ஊக்குவிப்பது என்ற லேபிள்களோடுதான் தொழிலாளர் சட்டங்களில்  கை வைக்கப்பட்டிருக்கிறது. வெளிநாட்டு நிறுவனங்களின் தொழிலாளர்களுக்குச் சங்கம் அமைக்கிற உரிமை கூட மறுக்கப்படுகிறது. பணி நேரம், வேலைப் பாதுகாப்பு, நிரந்தர நியமனம் உள்ளிட்டவற்றில் மோசமான சமரசங்கள் செய்யப்பட்டிருக்கின்றன. இந்நிலையில் இன்னும் எந்த விதமான “சீரமைப்புகள்” தேவையென்று அலாபட் போன்றோர் பரிந்துரைக்கிறார்களோ?

பெண்களுக்கான இடம்

இவை ஒருபுறமிருக்க, மக்கள்தொகுப்பில் தலையாய பிரிவினராகிய பெண்களுக்கான வாய்ப்புகளை விரிவுபடுத்துவது பற்றிய அலாபட்டின் முன்மொழிவுகள் முக்கியமானவை. உழைக்கும் தகுதி வாய்ந்தவர்களில் சரிபாதிப் பேர் பெண்கள். ஒன்றிய அரசின் வேலைவாய்ப்பு அமைச்சகம் வெளியிட்டுள்ள ‘காலமுறை தொழிலாளர் சக்தி ஆய்வு’ (பிஎல்எஃப்எஸ் 2023–24) எனும் அறிக்கையின்படி,  எஃப்எல்பிஆர் எனப்படும் பெண் தொழிலாளர் பங்கேற்பு விகிதம், அதாவது வேலையில் சேரும் வயதுத் தகுதி வாய்ந்த பெண்களின் விகிதம், 41.7 விழுக்காடு.

வேலைகளில் பெண்கள்

வேலைத் தகுதியுள்ள பெண்கள் 41.7 விழுக்காட்டினர் என்றால், உண்மையாகவே பலவகையான வேலைகளிலும் ஈடுபடும் பெண்கள்,  30 முதல் 32 விழுக்காடுதான்.  விவசாயம், பொருளுற்பத்தி, சேவைத் துறை, முறைசாராத் துறை, சுயதொழில்  என பெண் தொழிலாளர்கள் கிட்டத்தட்ட 15 கோடிப் பேர்.

இவர்களில் 64.3 விழுக்காட்டினர்  கிராமங்களின்  வயல்வெளிகளில் உழைப்பவர்கள்தான். 67.4 விழுக்காட்டினர் சொந்தத் தொழில்களிலும் குடும்பத் தொழில்களிலும் ஈடுபட்டிருப்பவர்கள். நிலையான மாத ஊதியம் கிடைக்கிற வேலைகளுக்குச் செல்கிற பெண்களோ 18.4 விழுக்காடு, உறுதியற்ற கூலி வேலைகளுக்குச் செல்கிறவர்கள் 14.3 விழுக்காடு என்று பிஎல்எஃப்எஸ் அறிக்கை தெரிவிக்கிறது. ஏஐ திணிப்புகளால், குறிப்பாகப் பெண்கள் அதிகம் பங்கேற்கும் தொடக்க நிலை அலுவலகப் பணிகள் பெருமளவு அரிமானத்துக்கு உள்ளாகின்றன. 

தானாய் வராது ஆதாயம்

பால் அலாபட் ஒரு கருத்தைத் திட்டவட்டமாகக் கூறுகிறார். இளையவர்கள் அதிகம் இருக்கிறார்கள் என்பதாலேயே நாட்டிற்கு மக்கள்தொகுப்பு அடிப்படையிலான ஆதாயப் பங்கீடு தானாகக் கிடைத்துவிடாது. ஒட்டுமொத்தத்தில் உழைப்புத் தகுதி பெற்றுள்ளவர்களுக்கும், அவர்களில் பெண்களுக்கும் உரிய வாய்ப்புகளை உறுதிப்படுத்துவதன் மூலமே அதைப் பெற முடியும் என்கிறார்.

உரிய வாய்ப்புகள் என்றால் சொந்தத் தொழில்களுக்கு முதலீட்டு உதவிகள், மானிய வசதிகள், சந்தை உறுதிப்பாடுகள், வேலையில் இருப்பவர்களுக்கும் வேலையில் சேரத் துடிப்பவர்களுக்கும் திறன் மேம்பாட்டுப் பயிற்சிகள், குழந்தைகளைப் பராமரிப்பதற்கான அமைப்புகள்  உள்ளிட்ட  நடவடிக்கைகள் கண்டிப்பாக மேற்கொள்ளப்பட வேண்டும்.

இன்மைகளின் தடை

இந்த வழிமுறைகள் நடைமுறைகளாவதற்கு என்ன தடை? கல்வி உள்ளிட்ட உள்கட்டமைப்புகளில் செய்ய வேண்டிய சீர்திருத்தங்கள் பற்றிய அவசர உணர்வின்மை, திட்டங்கங்களில் ஒருங்கிணைப்பின்மை, தொடர்ச்சியான செயல்பாடுகளில் வறுமை… இவையனைத்தும் பெருந்தடையாக இருக்கின்றன. அந்தத் தடையை அகற்ற  மக்களை மையமாகக் கொண்ட கொள்கைகளை அரசியல் தெளிவோடு வகுத்துச் செயல்படுத்த வேண்டும். 

இவரைப் போன்ற கருத்தாளர்கள் இவற்றைச் சொல்வதோடு நிறுத்திக்கொள்கிறார்கள்.  இவற்றோடு உழைப்பாளர் உரிமைகள், சட்டப் பாதுகாப்புகள், தொழிற்சங்கத் தொடர்புகள் ஆகியவையும் இணைந்திட வேண்டும். அப்போதுதான் முழுமையான வளர்ச்சியை எந்த நாடும் பார்க்க முடியும்.

ஆதாய விரிவு

மக்கள்தொகுப்பு ஆதாயம் என்பதைப் பொருளாதாரப் பங்கீடாக மட்டும் பார்த்துவிடக் கூடாது. அது சமூக மனமாற்றம், பாலின சமத்துவம், பகுத்தறிவுக் கண்ணோட்டம், சமுதாய முன்னேற்றம் என்றெல்லாம் விரிவடைவதாகும்.    

அவ்வாறு விரிவடைவதை முதலாளித்துவம் விரும்பாது. ஏனென்றால், முதலாளித்துவத்தைப் பொறுத்த வரையில், வேலைக்காக ஏங்குவோரை ஒரு பெரும்படையாக வைத்திருப்பது, வேலையில் இருப்போரைக் கட்டுப்படுத்தி வைக்கிற ஓர் உத்தி.

அவ்வாறு விரிவடைவதை பழமைத்துவம் அனுமதிக்காது. ஏனென்றால், அதைப் பொறுத்த வரையில், பெண்களையும் உழைப்பாளிகளையும் கீழ்த்தட்டுகளில் வைத்திருப்பது உயர் பீடங்களைக் கைப்பற்றியர்களைப் பாதுகாக்கிற கவசம்.

ஆம், சமத்துவத்துக்கான பாதையில் சமூக, பாலின வேலிகள் தகர்த்துத் தோள்சேர்ந்து நடப்பதே மக்கள்தொகுப்பு ஆதாயத்தை நிலைப்படுத்தும் நம்பகமான பயணம்.

[0][0][0]

மகளிர் சிந்தனை நவம்பர் 2026 இதழில் எனது கட்டுரை

இடஒதுக்கீடு வெறும் காலக்கெடு ஏற்பாடா?

இந்தியாவின் அரசமைப்புச் சட்டம் உறுதிப்படுத்துகிற சமூகநீதிக்கான இடஒதுக்கீடுக் கொள்கைக்கு, அது கொண்டுவரப்பட்ட நாள் முதலே எதிர்ப்பும் மாற்றுக் கருத்துகளும் வந்துகொண்டுதான் இருக்கின்றன. அதற்கெல்லாம் தாக்குப்பிடித்து இடஒதுக்கீடு கொள்கை தொடர்கிறது. அதை முற்றாக விலக்கிவிட முடியாது என்ற நிலையில் இப்போது, சில சிந்தனையாளர்கள் அக்கொள்கையில் ‘சீர்திருத்தங்கள்’ செய்யப் பரிந்துரைக்கிறார்கள். 

அண்மையில் எழுத்தாளரும் ஊடகக்களக் கருத்தாளருமான ஆனந்த் ரங்கநாதன் அத்தகைய சீர்திருத்த முன்மொழிவுகளைக் கட்டுரையாகப் பதிவு செய்திருக்கிறார். அவர் முன்வைத்துள்ள ஆலோசனைகள் சமூகநீதி மேடையில் மறுபடியும் விவாதங்களை ஏற்படுத்தியுள்ளன. அவரும், வேறு சில கருத்தாளர்களும் முன்வைக்கிற அந்தச் சீர்திருத்தங்கள் வருமாறு:

பயன் பெறுவோருக்கான இலக்கு நிர்ணயிக்கப்பட்ட இடஒதுக்கீடு; குறிப்பிட்ட கால வரையறைக்கு உட்பட்ட செயலாக்கம்; குடும்பத்தில் ஒரு தலைமுறையினருக்கு மட்டும் வாய்ப்பளித்தல்; பொதுப்பிரிவினருக்கான வாய்ப்புகளை விரிவுபடுத்தும் வகையில் இடங்களை அதிகரித்தல்; மதம் மாறியவர்களுக்கு இந்தச் சலுகையை மறுத்தல் –ஆகியவையே அந்த ஐந்து சீர்திருத்தங்கள்.

வறுமை ஒழிப்புத் திட்டமா?

அடிப்படையாகப் புரிந்துகொள்ள வேண்டியது –சில சமூகங்களைச் சேர்ந்த நலிந்தோருக்குக் கல்வியும் வேலையும் அளிக்கிற வறுமை ஒழிப்புத் திட்டமல்ல இது. இந்த மக்களுக்குக் கல்வியும் வேலை வாய்ப்புகளும் காலங்காலமாக மறுக்கப்பட்டதற்குக் காரணமே சமுதாயத்தில் புரையோடியிருக்கிற சாதியக் கட்டமைப்புதான்.

அதை மாற்றுவதற்கு மேற்கொள்ளப்படும் விரிவான சமூகநீதிச் செயல்முனைப்புகளின் ஒரு பகுதியே இடஒதுக்கீடு. சாதிப் படிநிலையில் அடித்தட்டுகளுக்குத் தள்ளப்பட்ட சமூகங்களுக்கு அரசியல், பொருளாதாரம், சமுதாயம் சார்ந்த அதிகாரக் களங்களில் சமநிலை கிடைக்கச் செய்வதே இதன் இலக்கு.

தனியொரு குடும்பம் வாழ்க்கை வசதிகளைப் பெற்றுவிட்டது என்ற நிலையைக் கொண்டு இடஒதுக்கீட்டு வாய்ப்பை முடிவு செய்வது மிக மேலோட்டமான புரிதல். அந்த இலக்கை அடைய இது உதவாது.

கால வரம்பு

இடஒதுக்கீடு நிலையானதாக இருக்கக் கூடாதெனக் கூறி, காலக்கெடு நிர்ணயிக்க வலியுறுத்தப்படுகிறது. குறிப்பாக அடுத்த பத்தாண்டு காலத்துக்கு மட்டும் செயல்படுத்தப் பரிந்துரைக்கப்படுகிறது.

சாதியத்தின் வேர்களின் வயது சுமார் 3,000 ஆண்டுகள். உயர்வு–தாழ்வு கற்பிக்கப்பட்ட சாதிப் படிநிலை அமைப்பு கடந்த 2,000 ஆண்டுகளாக இறுகிப் போயிருக்கிறது.

இத்தகைய நிலையில், அடுத்தொரு பத்தாண்டுக் கால ஒதுக்கீட்டால் இருபது நூற்றாண்டு கால ஒதுக்கல் கறை கரைந்துவிடுமா? இன்றைக்கும் உயர் பதவியில் உள்ள தாழ்த்தப்பட்ட சமூகத்தைச் சேர்ந்த ஒருவர் ஏதாவது வழிபாட்டுத் தலத்துக்கு வந்து சென்றால், அந்த இடம் கழுவிவிடப்பட்டுப் பூஜை நடத்திப் “புனிதப்படுத்தப்பட்ட” (?) செய்திகள் வருகின்றன. பொதுப் புத்தியிலும் தனி மூளையிலும் புரையோடிப் படிந்திருக்கும் சாதிப் பெருமிதம் பெயர்த்தெடுக்கப்படும் வரையில் உடனடிக் காலவரம்பு இல்லாமல் சமூகநீதிச் சட்டம் தொழிற்பட்டாக வேண்டும்.

அம்பேத்கர் சொன்னாரா?

இந்த வாதங்களிலெல்லாம் தவறாமல் “அம்பேத்கரே சொன்னதுபோல” என்று சேர்த்துக்கொள்ளப்படுகிறது. அரசமைப்புச் சட்ட உரை 334இல், நாடாளுமன்ற – சட்டமன்றப் பிரதிநிதித்துவத்துக்கான தொகுதிகளுக்குத்தான் பத்தாண்டுகள் என வரையறுக்கப்பட்டது. இந்த அரசியல் இடஒதுக்கீட்டுக்கும் கல்வி, வேலைவாய்ப்பு இடஒதுக்கீட்டுக்கும் தொடர்பில்லை. அகமண முறையால் தொடர்கிற சாதியக் கட்டமைப்பு இருக்கும் வரை சமூக இடஒதுக்கீடு தொடர வேண்டும் என்பதே அம்பேத்கர் வலியுறுத்திய தெளிவான நிலைப்பாடு.

அரசமைப்புச் சட்ட வரைவுக் குழுவின் தலைவர் என்ற முறையில் அவர், பெரும்பான்மைக் கருத்தான கால வரம்புக்கு, அதுவும் தொகுதிகளுக்கான கால வரம்புக்கு மட்டுமே, ஏற்புக் கையெழுத்திட வேண்டியிருந்தது. அரசமைப்புச் சட்ட நிர்ணய சபை அதை ஏற்றது.

1951–52இல் நடந்த முதல் பொதுத்தேர்தலில் தொடங்கிய தொகுதிகள் சார்ந்த இடஒதுக்கீடு பத்து ஆண்டுளுக்குப் பின் 1960இல் முடிவுக்கு வந்தது. அந்தப் பத்தாண்டுகளில் சமூக நிலைமைகள் மாறிவிட்டதா என்று ஆராய்ந்த நாடாளுமன்றம் மாறிவிடவில்லை என்ற முடிவுக்கு வந்தது. ஆகவே, அதை மேலும் ஒரு பத்தாண்டு காலத்துக்கு நீட்டித்தது.

இப்படி ஒவ்வொரு பத்தாண்டிலும் நீட்டிக்கப்பட்டு வருகிறது. நோக்கம் நிறைவேறிவிட்டதாக எதிர்கால நாடாளுமன்றம் கணிக்கிறது என்றால் (அதாவது போலியான விவரங்கள் இல்லாமல்) அப்போது தொகுதி இடஒதுக்கீடு விலக்கிக்கொள்ளப்படும். யாரும் அதைத் தடுக்கப் போவதில்லை.

வேலையில், கல்வியில்…

அரசாங்க அலுவலகங்களிலும் கல்வி வளாகங்களிலும் இடஒதுக்கீடு கொள்கையின் செயலாக்கத்தையும் பலன்களையும் ஆராய்வதன் அடிப்படையில் தொடர்வது பற்றி முடிவு செய்ய வேண்டுமென்றார் அம்பேத்கர். அந்த ஆய்வின்படிதான், தொடக்கத்தில் பழங்குடிகளுக்கும் பட்டியல் சாதிகளுக்குமாக இருந்த இட ஒதுக்கீடு பின்னர் பிற்படுத்தப்பட்ட சமூகங்களுக்கும் விரிவுபடுத்தப்பட்டது.

தமிழ்நாடு உள்ளிட்ட சில மாநிலங்களில் சிறுபான்மை மதங்களைச் சேர்ந்தோருக்கும் கொண்டுவரப்பட்டது. ஒன்றிய அரசாங்க வேலைகளிலும் வேறு சில மாநிலங்களிலும் சிறுபான்மை மதத்தினரை பிற்படுத்தப்பட்டோர் பிரிவில் சேர்த்து அந்த அடிப்படையில் இடஒதுக்கீட்டு வாய்ப்பு அளிக்கப்படுகிறது.

ஒரு குடும்பம் ஒரு தலைமுறை?

இடஒதுக்கீட்டின் நன்மைகளை ஒரே குடும்பம் தலைமுறை தலைமுறையாகப் பெறுவதைத் தடுத்து, ஒரு குடும்பத்தில் ஒரு தலைமுறைக்கு மட்டுமே வாய்ப்பளிக்கப்பட வேண்டும் என்ற வாதம் முன்வைக்கப்படுகிறது. சாதியம் தனியொரு குடும்பத்தைச் சார்ந்ததல்ல. அது சமூக அளவில் நாட்டாமை செலுத்தும் ஓர் அநீதி.

ஒரு குடும்பத்திலிருந்து ஒருவர் கல்வி கற்று அரசுப் பணிக்கு வந்துவிடுவதால் ஈராயிரமாண்டு சாதி வன்மங்கள் உதிர்ந்துவிடுவதில்லை. ஒரு தலைமுறைக்கு (அதாவது பிள்ளைகளுக்கு) வாய்ப்பளித்துவிட்டு, அடுத்தடுத்த தலைமுறைகள் (அதாவது பேரப்பிள்ளைகள்) பாகுபாட்டுச் சுமைகளைச் சுமக்கட்டும் என்று விட்டுவிடலாமா? எத்தனை தலைமுறைகளானாலும் சமுதாயக் களத்தில் பிரதிநிதித்துவ சமத்துவம் நிலைபெறும் வரை இடஒதுக்கீடு கட்டாயத் தேவையாகிறது.

இடங்களும் இருக்கைகளும்

பொதுப்பிரிவினருக்கான வாய்ப்புகளை விரிவுபடுத்தவும், அதற்கென்றே கூடுதல் இடங்களை உருவாக்கவும் பரிந்துரைக்கப்படுகிறது. பொதுவாக, எல்லோருக்குமான அரசாங்க வேலைகளும் கல்வி வளாக இடங்களும் அதிகரிப்பது நல்லதுதான்.

ஆனால், இன்றைய யுகத்தின் தாராளமய ஆக்கிரமிப்பில், இருக்கிற அரசுப் பணியிடங்களும் சுருக்கப்படுகின்றன. எங்கும் “அவுட்சோர்சிங்” மந்திரம் ஒலிக்கிறது. பொதுத்துறை நிறுவனங்கள் மூடப்படுகின்றன அல்லது தனியாரிடம் பிடித்துக் கொடுக்கப்படுகின்றன. அங்கெல்லாம் எப்படி வேலை இடங்களையும் கல்வி இருக்கைகளையும் அதிகரிக்க முடியும்?

ஒருவேளை, வேலைத்தளத்திலும் கல்விக்களத்திலும் இடங்கள் அதிகரிக்கப்பட்டாலுமே கூட, அதனால் உருவாகும் மொத்த எண்ணிக்கையில், அரசமைப்புச் சட்டப்படி, தற்போதைய இடஒதுக்கீடு விகிதங்கள் கடைப்பிடிக்கப்பட்டாக வேண்டும். அதாவது ஆயிரம் இடங்கள் இரண்டாயிரமாக அதிகரிக்கப்படுமானால் அதில் 50 சதவீதம் இடஒதுக்கீட்டுக்குக் கொண்டுவரப்பட்டாக வேண்டும். அதைச் சொல்ல மறுக்கும் இந்த யோசனை இடஒதுக்கீட்டின் மொத்த விகிதத்தைக் குறைக்கும் தந்திரமாகவே இருக்கும்.

மதம் மாறினாலும்

ஒருவர் மதம் மாறுவது அவருடைய நம்பிக்கை சார்ந்த முடிவு. எந்தக் கடவுளையும் நம்பலாம், நம்பாமலும் இருக்கலாம். எந்த மதத்தையும் பின்பற்றலாம், பின்பற்றாமலும் இருக்கலாம். இந்த நம்பிக்கைச் சுதந்திரத்தை அங்கீகரிக்கிறது இந்தியாவின் பெருமைக்குரிய அரசமைப்பு சாசனம். 

ஆனால், மதம் மாறினாலும் சாதிய ஒதுக்குதல்கள் தொடர்கின்றன. இதைப் பல ஆய்வுக் குழுக்கள் (எடுத்துக்காட்டாக, ரங்கநாத் மிஸ்ரா ஆணையம்) சுட்டிக்காட்டியுள்ளன. ஆகவே, மதமாற்றத்தைக் காரணம் காட்டி உரிமைகளைப் பறிப்பது சமூக நீதிப் பயணத்தை வழிமறிப்பதேயாகும்.

எதுவரையில் என்றால்

எதுவரையில்தான் சாதி அடிப்படையிலான இடஒதுக்கீடு தொடர வேண்டும் என்றும் அடிக்கடி கேட்கப்படுகிறது. இடஒதுக்கீடே தேவையில்லை எனும் இயற்கையான சமத்துவ அரண் கட்டப்படும் காலம் வரையில், அதற்கான வாய்ப்புப் பாதை திறந்தே வைக்கப்பட்டிருக்க வேண்டும்.

இடஒதுக்கீட்டால் எந்தெந்த சமூகங்கள் எவ்வளவு பலனடைந்திருக்கின்றன? அரசியல்–சமுதாய–பொருளாதாரக் களங்களில் எவ்வளவு பிரதிநிதித்துவம் கிடைத்துள்ளது? இவற்றைத் துல்லியமாக மதிப்பிடுவதற்காகவே சாதிவாரி மக்கள்தொகை கணக்கெடுப்பு வலியுறுத்தப்பட்டது. தற்போது தொடங்கியுள்ள மக்கள்தொகை கணக்கெடுப்பின் இறுதி அறிக்கை வரட்டும். 

அதற்காகக் காத்திருக்க மனமில்லாமல் சமூகநீதி எல்லையைச் சுருக்குவதற்கான திட்டங்களை முன்வைக்கும் வாதங்களும், அதற்கு அம்பேத்கர் பெயரைப் பயன்படுத்தும் உத்திகளும் இந்திய சமுதாயத்தின் ஒட்டுமொத்த முன்னேற்றத்தை நாடுகிற அனைவராலும் தள்ளுபடி செய்யப்பட வேண்டியவையே.

[0][0][0]

சிந்தை தளத்தில் எனது கட்டுரை

https://www.sindhai.com/essays/caste-based-reservation-article-by-akumaresan-1389874

வீட்டுத் தீப்பந்தம், ஆலைக் கடிகாரம்

ஒரு வீடு முற்றிலுமாக இருளில் மூழ்கியிருந்தது. அதைக் கடுமையான குளிர் கவ்வியிருந்தது. வீட்டில் வாழ்ந்தவர்களை இருட்டு தடுமாற வைத்தது, குளிர் வாட்டி வதைத்தது. இப்படியே பல நாட்கள் நீடித்தது.

அந்த வீட்டில் ஒருவர், வீட்டோடு முடங்கிவிடாமல் அடிக்கடி வெளியே சுற்றிவந்தவர். அதனால் கிடைத்த அறிவில் அவருக்கு இப்படியே இந்த நிலைமையை விட்டுவிட முடியாது என்ற  எண்ணம் ஏற்பட்டது. ஒரு யோசனை தோன்றியது.

கிடைத்த மரக்கட்டைகளை எடுத்து உடைத்து விறகுகளாக்கினார். ஒன்றாகச் சேர்த்துக் கட்டினார். விறகுக்கட்டின் ஒரு முனையில் நெருப்பைப் பற்ற வைத்தார்.

அதைத் தூக்கிப் பிடிக்க முயன்றார், கட்டின் கனம் மிகக் கூடுதலாக இருந்ததால் வீட்டில் இருந்த மற்றவர்களை, “வாருங்கள் ஆளுக்கொரு கை கொடுங்கள்,” என்று அழைத்தார். காத்திருந்தவர்களாக எல்லோரும் சேர்ந்து முன்வந்து விறகுக் கட்டை நெருப்போடு உயர்த்திப் பிடித்தார்கள். அந்த வீட்டுக்கே, ஏன் ஊருக்கே, ஏன் உலகத்துக்கே அந்தத் தீப்பந்தம் வெளிச்சம் தந்தது, குளிரை விரட்டியது.

ரஷ்ய நாட்டில் இந்த நாட்டுப்புறக் கதையைப் போலத்தான் நடந்தது. ஜார் மன்னனின் கொடுங்கோலாட்சிக்கும், மக்களின் துயரங்களுக்கும் முடிவு கட்ட எழுந்த லெனின் திட்டத்தை வகுத்தார். நாட்டு மக்களை அழைத்தார். எல்லோருமாகச் சேர்ந்து புரட்சி செய்தார்கள். மன்னராட்சி இருள் ஒழிந்தது. கொடுங்கோன்மைக் குளிர் விலகியது.

அது உலகம் முழுதும் தாக்கம் செலுத்தியது. உழைக்கும் வர்க்கம் ஆளப்படுவோராக அல்லாமல் ஆள்வோராகத் திகழ முடியும் என்று காட்டியது. உலகத்துக்கே ஒரு முன்மாதிரியாக ரஷ்யாவும், பின் உருவெடுத்த சோவியத் யூனியனும் வெளிச்சம் பாய்ச்சின. உழைப்பாளி மக்களின் ஆளுமையில் உண்மைச் சமத்துவம் மலரும் என்று எடுத்துக்காட்டின.

அப்போது ரஷ்யாவில் நடைமுறையில் இருந்த குழப்பமான ஜூலியன் காலண்டர் முறைப்படி இந்தப் புரட்சி நடந்தது அக்டோபர் 25. உலகின் பல நாடுகளும் புதிய கிரிகோரியன் காலண்டர் முறைக்கு மாறிய நிலையில், ரஷ்ய மன்னன் பழைய முறையை மாற்றாமல் தொடர்ந்தான். உலகத்தோடு ஒட்ட ஒழுகிடத் தோதாக, புரட்சிக்கு அடுத்த ஆண்டிலேயே புதிய அரசு காலண்டர் முறையையும் மாற்றியது. அதன்படி 13 நாட்கள் முன் பாய்ந்து அது நவம்பர் 7 என்றானது. இப்படியாக அக்டோபர் புரட்சி நவம்பர் புரட்சியானது.

உலகில் பல நாடுகள் ஏகவல்லாதிக்க அரசுகளிடமிருந்து விடுதலை பெற்றன. தொழிலாளர்களுக்கு எட்டு மணி நேர வேலை, பணிப் பாதுகாப்பு, உரிமைகள், பெண்களுக்கு வாக்குரிமை, அனைவருக்கும் சமமான கல்வி வழங்கும் பொதுப்பள்ளி, சிகிச்சை அளிக்கும் பொதுமருத்துவம்,  மொழி உரிமை, சமூக நீதி என்று சட்டங்கள் கொண்டுவரப்பட்டன. அதையெல்லாம் செய்யாவிட்டால் தங்களின் நாடுகளிலும் செங்கொடி ஆட்சி உயரப் பறக்கும் என்ற அச்சத்தால் முதலாளித்துவ அரசுகள் இப்படியான அடிப்படை மக்கள் நலத் திட்டங்களைச் செயல்படுத்தத் தொடங்கின, இன்றளவும் அவை தொடர்கின்றன. நவம்பர் புரட்சியின் செய்தி எங்கும் என்றும் முற்போக்கான, சமத்துவத்துக்கான, சமூகநீதிக்கான  இயக்கங்களுக்கு ஓர் ஈர்ப்பு விசையாகச் செயல்படுகிறது.

ஆம், செங்கொடிக்கு, கம்யூனிஸ்ட்டுகளுக்கு ஒருபோதும் தோல்வியில்லை, எப்போதும் வெற்றிதான். இன்றைக்கும் எத்தனையோ ஏற்றத்தாழ்வுகள், நவீன உழைப்புச் சுரண்டல்கள், மறைமுக அடிமைத்தனங்கள், நேரடிப் பாகுபாடுகள் என்றெல்லாம் பலவகை அநீதிகள் தொடர்கின்றன. செங்கொடித் தீப்பந்தம் அவற்றை எரிக்காமல் விடாது.  நாடாளுமன்றத்திலோ சட்டமன்றத்திலோ மற்ற ஆட்சிமன்றங்களிலோ எத்தனை இடங்கள் என்பதைத் தாண்டி இந்தத் தீப்பந்தம் இருளை நீக்கும், குளிரை விரட்டும்.

ஒரு ஆலை முதலாளி தன் தொழிலாளர்களை அதிக நேரம் உழைக்க வைக்கத் திட்டமிட்டார். எல்லோரும் வேலை முடிந்து போன பிறகு ஆலைக் கடிகாரத்தின் முள்ளை இரண்டு மணி நேரம் பின்னால் தள்ளிவைத்தார். மறுநாள் தொழிலாளர்கள் வழக்கத்தை விட உற்சாக, குறிப்பிட்ட நேரம் தாண்டிய பிறகும் சோர்வடையாமல் உழைத்தார்கள். முதலாளிக்குக் குழப்பமாகிவிட்டது. இந்நேரம் இவர்கள்  சோர்வடைந்திருக்க வேண்டுமே, ஆனால் சுறுசுறுப்பாக இருக்கிறார்களே எப்படி என்று யோசித்தவருக்கு விடை கிடைக்கவில்லை.

ஒரு மூத்த தொழிலாளியை அழைத்து, அனைவரும் அயராமல் உழைத்ததற்குக் காரணம் என்னவென்று கேட்டார் முதலாளி. அந்தத் தொழிலாளி சொன்னார்: “அதுவா முதலாளி, எங்களுக்கு வெகு நாட்களாகவே கடிகாரம் மெதுவாக ஓடுகிறதோ, அதனால்தான் அதிக நேரம் வேலை செய்கிறோமோ என்ற ஐயம் இருந்துவந்தது. நேற்று இரவு நாங்கள் கூடிப்பேசி ஒரு முடிவெடுத்தோம். அதன்படி இன்று காலையில் கடிகார முள்ளை நான்கு மணி நேரம் முன்னால் தள்ளிவைத்தோம்… ஏன் கேட்கிறீர்கள்?”

முதலாளியால் என்ன பதில் சொல்ல முடியும்?

லாபப் பசிக்காக உழைப்பைச் சுரண்டவும், புதுப்புது வழிகளில்  ஏமாற்றவும் முதலாளி வர்க்கம் உத்திகள் வகுக்குமானால், ஆட்சியதிகாரங்கள் அதற்கு உடந்தையாகச் செயல்படுமானால் அந்தக் கூட்டுக்களவுச் சூதுகளை வீழ்த்தும் வழிகளை உழைப்பாளி வர்க்கம் கண்டுபிடிக்கும். ஒன்றுபட்ட கரங்களைப் பிரித்துவிட ஏவிவிடப்படும் சாதி, மத பேதங்களையும் பாட்டாளி வர்க்கம் முறியடிக்கும்.

[0][0][0]

‘தீக்கதிர்’ சென்னைப் பதிப்பு ஊழியர்கள் ஒருநாள் முன்னதாக வெள்ளியன்று (நவம்பர் 6) நடத்திய நவம்பர் புரட்சி நாள், பதிப்பின் 33ஆவது ஆண்டு நிறைவு, மூத்த தோழர் மயிலை பாலு தனது மொழிபெயர்ப்பு நூலுக்காக (சாதி) விருது பெற்றமைக்குப் பாராட்டு ஆகிய முப்பெரும் விழாவில் எனது சிற்றுரை.

 

 

தேசம், மதம், சாதி, உணவு: இரண்டு ஆய்வறிக்கைகளின் வெளிச்சத்தில்

அ. குமரேசன்

சமத்துவ சமுதாயத்தைப் படைக்கும் லட்சியங்களுக்கு ஒரு பெருந்தடையாக இருப்பது மதவாத அரசியல். மக்கள் உண்மைப் பிரச்சினைகளை உணரவிடாமல் அது திசை திருப்புகிறது, பிரிவினைகளை ஏற்படுத்துகிறது, கற்பிதமான காரணங்களுக்காக மோதவிடுகிறது, சுரண்டல் கூட்டங்களின் தங்குதடையற்ற வேட்டைக்குத் தோதாகவும், ஆதிக்கக் கும்பல்களின் ஆணவ ஆட்டத்துக்கு வாகாகவும் களம் அமைத்துக் கொடுக்கிறது.

விமர்சனங்களை முன்வைக்கிறபோது பழமைவாதக் காவலர்கள் கேடயமாகக் கையிலெடுப்பது “புண்படுத்திவிட்டது” என்ற குற்றச்சாட்டைத்தான். ஆகவே, எளிதில் உணர்ச்சிவசப்பட வைக்கக்கூடியதாக மத நம்பிக்கை இருப்பதால், எவருடைய மனமும் “புண்படாமல்” பகுத்தறிவுக் கருத்துகளையும் நல்லிணக்கச் சிந்தனைகளையும் கொண்டுசெல்வது மாற்றத்திற்கான இயக்கங்களுக்கு ஒரு முக்கியமான சவால்.

சவாலை வெல்வதற்கு ஓர் அடிப்படையான தேவை மக்கள் மனநிலை பற்றிய புரிதல். அதற்கு உதவக்கூடியதாக ஓர் ஆய்வறிக்கை வந்துள்ளது. பல்வேறு நாடுகளிலும் மக்களின் மதம் சார்ந்த நிலைப்பாடுகளை ஆராயும் அந்த ஆய்வு, இந்தியா உள்ளிட்ட நடுத்தர வருவாய் நாடுகளின் மக்களில் பெரும்பகுதியினர் தங்களை “மதத் தேசியவாதிகள்” என்று அடையாளப்படுத்திக்கொள்கிறார்கள் என்று தெரிவிக்கிறது. உயர் வருவாய் உள்ள நாடுகளில் அவ்வாறு அடையாளப்படுத்திக்கொள்ளும் மக்கள் குறைவாகவே இருக்கிறார்கள்.

அமெரிக்காவின் வாஷிங்டன் நகரைத் தலைமையகமாகக் கொண்ட பியூ ஆராய்ச்சி மையம் இந்த ஆய்வை நடத்தியிருக்கிறது. கச்சா எண்ணெய், இயற்கை எரிவாயு வணிகத்தில் பெரிய நிறுவனமான சன் ஆயில் கம்பெனி (இப்போது சனோகோ) என்ற குழுமத்தை உருவாக்கியவர் ஜோசப் என். பியூ (1848–1912). பல்வேறு தொண்டுகளுக்கு நிதி வழங்கியவரான அவருடைய மறைவுக்குப் பிறகு மகன்களும் மகள்களும் தி பியூ சேரிட்டபிள் டிரஸ்ட்ஸ் என்ற அறக்கட்டளை அமைப்பை ஏற்படுத்தினர். அதன் ஓர் அங்கமாக 2004இல் அமைக்கப்பட்டது பியூ ரிசர்ச் சென்டர். அரசியல் போக்குகள், பொருளாதார நிலவரங்கள், சமூக நிலைமைகள், மனித உரிமைகள்,  பாலின சமன்பாடுகள் என பல்வேறு களங்களில் இந்த மையம் வல்லுநர்களையும் ஆராய்ச்சி மாணவர்களையும் கொண்டு  தரவுகளைத் திரட்டுவது, தொகுப்பது என அறிவியலார்ந்த பகுப்பாய்வுகளை மேற்கொண்டு அறிக்கைகளை வெளியிட்டு வருகிறது.

இந்த மையம் 2025–ஆம் ஆண்டில் 36 நாடுகளைச் சேர்ந்த மக்களிடையே அவர்களது மதச்சார்பு குறித்த ஆராய்ச்சியை நடத்தியது. மொத்தம் 55,000 பேரிடம் இதற்கான வினாக்கள் கேட்கப்பட்டன. அவர்கள் அளித்த விடைகளின் அடிப்படையிலான அறிக்கை 2026 ஜனவரியில் வெளியிடப்பட்டது. அது தெரிவிக்கிற தகவல்கள், தேசிய அடையாளத்துக்கான வரைவிலக்கணமும், அரசாங்க நிர்வாகத்தில் மதத்திற்கான இடமும் எந்தத் திசையில் நகர்கின்றன என்பது குறித்து ஜனநாயக அக்கறையாளர்களுடைய தீவிரமான விவாதங்களைக் கோருவதாக உள்ளன.

நாடுகள் ஒப்பீடு

உயர் வருவாய் கொண்ட முதலாளித்துவ நாடுகளைக் காட்டிலும், நடுத்தர வருவாய் கொண்ட வளரும் நாடுகளின் மக்களிடையே தங்களை மதத் தேசியவாதிகளாக அடையாளப்படுத்திக் கொள்கிற போக்கு அதிகமாக இருக்கிறது என்று அறிக்கை கூறுகிறது. 

ஆய்வில் பங்கேற்ற அனைத்து நாடுகளுக்குமான மொத்தத் தரவுகளின்படி, நூற்றுக்கு 77 பேர் மதம் சமூகத்திற்கு நன்மையளிப்பதாகக் கருதுகிறார்கள். இருப்பினும், செல்வந்த நாடுகளில் 56 பேர்தான் இக்கருத்தை ஆதரிக்கிறார்கள், நடுத்தர வருவாய் நாடுகளை மட்டும் எடுத்துக்கொண்டால் 87 விழுக்காட்டினர் மதத்தை நேர்மறையாகப் பார்க்கிறார்கள்.

கல்வி வளர்ச்சி, பொருளாதாரப் பகிர்வு, வலதுசாரி அரசியல் தாக்கம் ஆகியவை ஒருவரை மதத் தேசியவாதக் கருத்தியல் நோக்கித் தள்ளும் முக்கியக் காரணிகளாக அமைவதை இவ்வறிக்கை தெளிவுபடுத்துகிறது என்று திறனாய்வாளர்கள் சுட்டிக்காட்டுகிறார்கள்.

கவலை தரும் கூறுகள்

இந்தியாவில் நடத்தப்பட்ட பியூ கருத்துக் கணிப்பில் பங்கேற்றவர்களில் நூற்றுக்கு 24 பேர் வெளிப்படையாகவே தங்களை  மதத் தேசியவாதிகளாக அடையாளப்படுத்திக் கொண்டுள்ளனர். தினமும் வழிபாடுகளில் ஈடுபடுவோரிடையே இந்தப் போக்கு 27 விழுக்காடாக அதிகரித்துக் காணப்படுகிறது.

இந்தியாவில் இந்து மக்களிடையே 57 விழுக்காட்டினர் சமய நூல்கள், வேத போதனைகள் அடிப்படையிலேயே நாட்டின் சட்டங்கள் உருவாக்கப்பட வேண்டும் என்ற  கருத்துநிலையை ஆதரிக்கின்றனர். இது எத்தகைய ஆபத்தான, எந்தக் கூட்டத்தின் வாதங்களுக்குச் சாதகமான மனநிலை என்று சொல்ல வேண்டியதில்லை.

ஆனால், தீவிர மதப்பிடிப்பு உள்ளவர்கள் என்று முத்திரையிடப்பட்டுள்ள சிறுபான்மை மதத்தினரான முஸ்லிம் மக்களில் 26 விழுக்காட்டினர் மட்டுமே சமய வழிகாட்டல்களின் அடிப்படையில் சட்டங்கள் இயற்றப்படுவதை ஆதரிக்கின்றனர்.

ஆய்வறிக்கையின்படி, அரசின் மதச்சார்பின்மைக்காக நிற்போரது விசனத்துக்குரிய இன்னொரு தரவு –  ஒருவர் இந்தியராக வாழ்வதென்றால் அவர் இந்துவாக இருப்பது கட்டாயத் தேவை என்று நூற்றுக்கு 73 இந்துக்கள் கருதுகிறார்கள். நாட்டின் மகத்தான பன்முகப் பண்பாட்டையும் அரசமைப்பு சாசனக் கோட்பாட்டையும் கழுவிலேற்றத் துடிக்கும் வன்மர்கள் காலூன்றிக்கொள்வதற்கான மேடையை இது காட்டுகிறது.

ஒளிக்கீற்று

சட்டங்களை இயற்றுவதில் மத நூல்களின் தாக்கத்தைப் பொறுத்தவரையில் மேற்குலக நாடுகளுக்கும் வளரும் கிழக்குலக நாடுகளுக்கும் இடையே பெரும் இடைவெளி இருப்பதையும் ஆய்வு சுட்டிக்காட்டுகிறது. பிரான்ஸ், இங்கிலாந்து, கனடா உள்ளிட்ட வளர்ந்த நாடுகளில் பெரும்பான்மையான மக்கள் அரசு நிர்வாகமும் மத நம்பிக்கையும் தனித்தனியாகப் பிரிக்கப்பட வேண்டும் என்ற மதச்சார்பின்மைப் பண்பாட்டை  உறுதியாகப் பின்பற்றுகிறார்கள்.

இந்தியாவில் நம்பிக்கை வெளிச்சம் பாய்ச்சும் ஒளிக்கீற்று ஒன்று இருக்கிறது. ஒருபுறம் மத அடிப்படைவாத சக்திகளின் பரப்புரைகள் தீவிரமடைந்து வருகிறபோது, மறுபுறம் குடிமக்களில் 41 விழுக்காட்டினர் புனித நூல்களுக்கும் பொதுக் கருத்துக்கும் முரண்பாடு ஏற்படும் நிலையில் ஜனநாயக விருப்பத்திற்கே சட்டமியற்றலில் முன்னுரிமை அளிக்கப்பட வேண்டும் என்பதில் உறுதியாக இருக்கிறார்கள்.

தேசப்பற்றுடன் மத உணர்வைக் கலந்து, உழைக்கும் மக்களின் கவனத்தை அவர்களின் உண்மையான வாழ்வாதாரப் பேரிடர்களிலிருந்து திசை திருப்பும் வலதுசாரிப் போக்கு உலக அளவில் அதிகரித்து வருவதை இடதுசாரி அமைப்புகள் எடுத்துக் கூறுகின்றன. அதற்கான ஆதாரத் தளத்தை பியூ ஆய்வறிக்கை புள்ளியியல் தரவுகளுடன் உறுதிப்படுத்துகிறது. அனைவருக்குமான அரசும் அவரவர்க்கான மதமும் ஒன்றல்ல. நம்பிக்கை மதிக்கப்பட வேண்டியது. மதச்சார்பற்ற அரசின் மீதான நம்பிக்கை வளர்க்கப்பட வேண்டியது.

அனைவருக்குமான நல வாழ்வை உறுதிப்படுத்துவதில் தோல்வியடையும் முதலாளித்துவக் கொள்கைகளின் பிடியில் உள்ள நாடுகளில், முளைவிடும் கொந்தளிப்பைக் கிள்ளியெறிய எளிய மத நம்பிக்கையைக் கொடிய வெறியாக மாற்றும் கைங்கரியங்கள் நடந்தேறுகின்றன. அரசுகளும் வலதுசாரி அரசியல் அமைப்புகளும் அதைச் செய்கின்றன.

அதே வேளையில், முதலாளித்துவ சமுதாய அமைப்புக்கு உள்ளிருந்தே, அவரவரின் சொந்த  மதப் பற்றைத் தொடர்ந்து கடைப்பிடித்துக்கொண்டு, அரசமைப்பின் மதச்சார்பின்மை மாண்புகளை வளர்த்தெடுக்க முடியும் என்று உயர் வருவாய் நாடுகளின் மக்கள் நிறுவிக்காட்டுகிறார்கள். இந்தியா உள்ளிட்ட நாடுகளிலோ, பொருளாதார வளர்ச்சி என்றால் கார்ப்பரேட் கூட்டுக்களவுப் பங்காளிகளின் லாப வேட்டை மட்டுமே என்று காட்சிப்படுத்தப்படுகிறது.

 

இந்திய நிலவர சிறப்பு ஆய்வு

இந்த மையத்தின் வல்லுநர்கள் இதற்கு முன்பு 2019–2020இல் இந்தியாவில் மட்டும் சிறப்பு ஆய்வு ஒன்றை நடத்தினார்கள். அது கிழக்கு, மேற்கு, வடக்கு, தெற்கு, வடகிழக்கு, மையம் என 6 மண்டலங்களாகப் பிரித்து நடத்தப்பட்டது. 17 மொழிகள் சார்ந்த 30,000 பேரிடம் அவர்களது மத நம்பிக்கை குறித்தும், மற்றவர்களுடனான உறவு தொடர்பாகவும் வினவப்பட்டது. 2021இல் வெளியிடப்பட்ட அந்த ஆய்வறிக்கை கவனத்திற்கும் நம்பிக்கைக்கும் உரிய, சுவையான விவரங்களைத் தெரிவிக்கிறது.

பெரும்பாலான மக்கள் தங்களின் சொந்த மத எல்லைகளுக்கு உள்ளேயே வாழ்வதற்குத்தான் விரும்புகிறார்கள், மதக் கலப்புத் திருமணங்கள் தடுக்கப்படுவதை ஆதரிக்கிறார்கள். இருந்தபோதிலும் 84 விழுக்காடு மக்கள், வாழ்க்கைக்குத் தங்கள் சொந்த நம்பிக்கைகளைக் கடைப்பிடித்துக்கொண்டே, அனைத்து மதங்களையும் மதிப்பதுதான் உண்மையான இந்தியர்களாக இருப்பதன் அடையாளம் என்று பதிவு செய்தார்கள். 80 விழுக்காட்டினர் பிற மதங்களை மதிப்பது தங்கள் சொந்தப் பண்பாட்டின் ஒரு பகுதி என்றார்கள்.

வடக்கு தெற்கு

வட மாநிலங்களிலும் மைய மாநிலங்களிலும் இந்தியராக இருப்பதற்கு இந்துவாக வாழ்வதும் இந்தி பேசுவதும் கட்டாயம் என்றார்கள். ஆனால் தமிழ்நாடு, கேரளம் உள்ளிட்ட தென் மாநிலங்களில் தேசியத்தையும் மதத்தையும் பிணைத்துப் பார்ப்பவர்கள் மிகக்குறைவாகவே இருக்கிறார்கள். இந்தியம், இந்துத்துவம், இந்தி மூன்றும் இணைந்த தேசிய அடையாளத்தை ஏற்றவர்கள் வட மாநிலங்களில் மிகுதியாக இருக்கிறார்கள். அவர்களில் பலர் பாஜக ஆதரவாளர்களாகவும் இருக்கிறார்கள் என்ற அரசியல் நிலவரத்தையும் அந்த ஆய்வறிக்கை குறிப்பிடுகிறது.

சாதியம், உணவுப் பழக்கம் தொடர்பான வினாக்களும் அந்த ஆய்வில் கேட்கப்பட்டன. 

இந்து, முஸ்லிம், கிறிஸ்துவர், சீக்கியர் உள்ளிட்ட அனைத்து மதங்களையும் சேர்ந்தவர்கள் ஆகப்பெரும்பாலும் தங்களை ஏதாவது ஒரு சாதியோடு இணைத்தே பார்க்கிறார்கள் உயர் கல்வி பெற்றவர்களில் கூட பெரும்பாலோர் சாதிக்கலப்புத் திருமணங்களை ஆதரிக்கவில்லை.

அதே வேளையில், ஒதுக்கப்பட்ட சமூகங்களைச் சேர்ந்தோர் உட்பட மிகப் பலரும் தங்களுடைய அன்றாட  வாழ்க்கையில் சாதிப் பாகுபாடுகள் இல்லை என்று கூறியிருக்கிறார்கள். அது தங்களுக்கு வியப்பை அளித்ததாக ஆய்வாளர்கள் தெரிவித்திருக்கிறார்கள்.

மத நம்பிக்கைகளைப் பொறுத்தவரையில், வழிபாட்டு முறைகளை விடவும் உணவுப் பழக்கத்திற்கு முன்னுரிமை அளிக்கப்படுகிறது. இந்துக்களில் 72 விழுக்காட்டினர் மாட்டுக்கறி உண்பவர்கள் இந்துவாக இருக்க முடியாது என்று சொல்லியிருக்கிறார்கள். முஸ்லிம்களில் 77 விழுக்காட்டினர் பன்றி இறைச்சி உண்பவர்கள் இஸ்லாமியராக இருக்க முடியாது எனக் கூறியிருக்கிறார்கள். சாதி, உணவு தொடர்பான தேசியவாதச் சிந்தனைகளிலும் வடக்கு தெற்கு வேறுபாடு இருக்கிறது.

ஒப்பீட்டளவில் வட மாநிலங்களிலிருந்து மாறுதலாகத் தென் மாநிலங்கள் தருகிற  ஆறுதலுக்கான வேர்களை வரலாற்றில் திராவிட, இடதுசாரி இயக்கங்களின் அளப்பரிய உழைப்போடு இணைத்துப் பார்க்க முடியும்.

உலக அளவிலும் உள்நாட்டிலும் குடிமக்கள் விரும்பும்படி பொருளாதார வாழ்வு கட்டமைக்கப்படுவதோடு இணைந்ததாக, மதச்சார்பற்ற ஜனநாயகக் கொள்கைகளை உயர்த்திப் பிடித்தாக வேண்டும். அவ்வாறு உயர்த்துவதன் மூலமே, தீவிரப்படுத்தப்படும் மதத் தேசியவாதப் பெருந்தொற்றிலிருந்து மக்களையும் ஒன்றுபட்ட சமுதாயத்தையும் அரசமைப்பு சாசனத்தையும் பாதுகாக்க முடியும். அதற்கான நீண்ட பயணத்தில் மக்கள் மனநிலையைப் புரிந்துகொள்வது ஒரு முக்கியமான கட்டம். 

சமச்சீரற்ற வளர்ச்சியும் வருவாய்ப் பங்கீடுகளும் மக்களை, நல்லிணக்கத் தேசியத்துக்கு முரணாக, பிற்போக்கான சாதி, மதத் தேசியவாதத்திடம் பிடித்துக்கொடுக்கின்றன. ஆம், பொருளாதாரப் பெரும் போராட்டம், பண்பாட்டுப் பேரியக்கம் இரண்டும் இணைந்ததே சமத்துவ இலக்கை நோக்கிய ஒருவழிச் சாலை. அந்தச் சாலையில் விளக்குக் கம்பங்களாக பியூ ஆராய்ச்சி மையத்தின் அறிக்கைகளும் நிற்கின்றன.

[0][0][0]

செம்மலர் நவம்பர் 2026 இதழில் எனது கட்டுரை

பேரலைகளுக்கு நடுவே தழுவிய 'தேனிசைத் தென்றல்'

 

சிறிய குழு ஒன்றை அமைத்து சென்னை வீதிகளிலும் மேடைகளிலும் இளைஞர் தேவா பாடிய கானா பாடல்களைக் கேட்டவர்கள் அவர் தமிழ்த் திரையுலகில் ஒரு முக்கிய இசை ஆளுமையாக உருவெடுப்பார் என்று எதிர்பார்த்திருக்க மாட்டார்கள். ஆனால் அது நடந்தது. திரையிலும் கானா பாடல்களே அவரது புகழுக்கு அடித்தளம் அமைத்துக் கொடுத்தன.

சென்னை மயிலாப்பூர் பகுதியில், எளியதொரு குடும்பத்தில் சொக்கலிங்கம் – கிருஷ்ணவேணி இணையருக்கு 1950இல் பிறந்தவர் தேவா என்ற தேவநேசன் சொக்கலிங்கம். சிறுவயதிலிருந்தே இசை நாட்டத்துடன் வளர்ந்தவருக்கு அப்போது முறையான இசைப் பயிற்சி பெறுவது கூட பெரும் சவாலாக இருந்தது. பொருளாதார நெருக்கடி ஒரு புறம், சமூகப் பின்னணி இன்னொரு புறமுமாகச் சேர்ந்து அந்த நெருக்கடிகளை ஏற்படுத்தின.

மேடை நாடகங்கள், உள்ளூர் இசைக்குழுக்கள் என கிடைத்த வாய்ப்புகளை சரியாகப் பயன்படுத்திக்கொண்டவர்  தூர்தர்ஷன் நிகழ்ச்சிகளுக்கு இசையமைத்ததன் மூலம் தன் பயணத்தின் அடுத்தக் கட்டதை அடைந்தார். பல ஆண்டுகள் அயராத முயற்சிகளுக்கும் பின்வாங்காத போராட்டங்களுக்கும் பிறகு, 1989இல் 'மனசுக்கேத்த மகராசா' திரைபடத்தில்  இசையமைப்பாளராக அறிமுகமானார். அதற்கடுத்த ஆண்டில் வெளியான 'வைகாசி பொறந்தாச்சு' படம் அவருக்கு மிகப்பெரிய வணிக வெற்றியைத் தேடித்தந்ததுடன் திரையுலகில் அவருக்கொரு நிலையான இடத்தை உறுதிப்படுத்தியது.

தடைகள் தகர்ப்பு

அன்றைய காலக்கட்டத்தில் தமிழ் இசைத்துறையில் நிலவிய ஆதிக்கச் சூழலில், எவ்விதப் பின்புலமும் இல்லாத, பட்டியல் சமூகப் பின்னணியில் இருந்து வருகிற கலைஞர்களுக்கு வாய்ப்பு கிடைப்பது மிகக் கடினமாக இருந்தது. அதில் வெற்றிக்கொடி நாட்டிய மிகச்சிலரோடு தேவாவும் இணைந்தார்.

அவர் சென்னையின் அடித்தட்டு மக்களுடைய இசையாகிய கானாவின் மெட்டு, தாள வடிவங்களைத் திரைக்குக் கொண்டுவந்தபோது, அதுகுறித்த இளக்காரமான முத்திரைகள் குத்தப்பட்டதுண்டு. அத்தகைய சமூகப் புறக்கணிப்புகளையும்  துணிந்து எதிர்கொண்டார் அவர்.

அந்தத் தடைகளைத் தகர்ப்பதிலும், ரசிகர்கள் கொண்டாடும் உயரத்தை எட்டியதிலும் அவரது தனித்துவக் கலைத் திறமையும் இடையறா உழைப்பும் துணை நின்றன. அவருக்கு அஞ்சலி செலுத்தும் அனைவரும் சென்னையின் பூர்வகுடி மக்களின் வாழ்வியலோடு கலந்த 'மெட்ராஸ் கானா' இசையை உலகத் தமிழர்களிடம் கொண்டு சேர்த்த பெருமைக்குரிய பங்களிப்பைக் குறிப்பிடுகிறார்கள்.

அன்றைய மைய நீரோட்டத் திரைப்படங்களில் கண்டுகொள்ளப்படாமல் இருந்த அந்த அடித்தட்டு மக்களின் இசையைத் தனது மெட்டுகளின் மூலம் இசையரங்குகளின் மேல் தட்டுக்குக் கொண்டு சென்றார். அதே வேளையில், புதிய நுட்பங்களைப் பொருத்தமாக இணைத்து கானா பாடல்களுக்குப் புதிய ஈர்ப்புகளையும் ஏற்படுத்தினார்.

"அடி ராக்கம்மா கைய தட்டு" (அண்ணாமலை), "சொப்பன சுந்தரி" (புதிய மன்னர்கள்), "மச்சக்காரன்" (வல்லரசு) உள்ளிட்ட அவரது பல பாடல்கள் இன்றும் பட்டிதொட்டியெங்கும் ஒலிக்கின்றன. அவை கானா தளத்தை அறியாமலே தமிழ்க் காதுகள் ரசித்துக் கேட்டன. அத்துடன், அவற்றின் தாக்கம் சமூக வெளியிலும் கானா கலைஞர்களுக்கும் பெரிய அங்கீகாரத்தைப் பெற்றுத் தந்தது.

முன்னணியில் பின்னணி இசை

திரைப்படங்களுக்கு, குறிப்பாகப் ‘மாஸ் சினிமா’ எனப்படும் வணிக வெற்றிப் படங்களுக்கு, தொடக்கத்திற்கான அறிமுக இசை (டைட்டில் மியூசிக்), காட்சிகளுக்கான பின்னணி இசை (பீஜிஎம்) இரண்டிலுமே தேவா தனி சுவரமும் சுருதியும் பதித்தார். எடுத்துக்காட்டாக ரஜினிகாந்த் நடித்த 'அண்ணாமலை', 'பாட்ஷா', 'அருணாச்சலம்' ஆகிய படங்களின் தொடக்க இசை எப்போதும் நினைவில் ஒலிப்பவை.

மூத்தவர் கமல், இளையவர்கள் விஜய், அஜித் உள்ளிட்ட நாயக நடிகர்களின் தொடக்க கால வெற்றிப் படங்களான ஆசை, காதல் கோட்டை, வாலி, குஷி முதலிய படங்களின் வெற்றிக்கும் தேவாவின் துடிப்பான இசை  தூணாக அமைந்தது.

மெலடி மெட்டுகள்

தேவா என்றால் கானா மட்டும்தான் என்ற எண்ணத்தில் பலர் இருந்தபோது, அவர் இசையமைத்த மென்மையான மெலடி பாடல்கள் அந்த எண்ணத்தை மாற்றின. ‘காதல் கோட்டை’ படத்தில் இடம்பெற்ற "நலம் நலமறிய ஆவல்" எஸ்.பி. பாலசுப்பிரமணியன், அனுராதா ஸ்ரீராம் மாயக் குரல்களில் ரசிக்கவும் வியக்கவும் வைத்தது. "காலமெல்லாம் காதல் வாழ்க", "மின்னல் ஒரு கோடி", என பல பாடல்கள் தமிழ் சினிமாவின் ஆகச்சிறந்த மெலடிகளாக மதிக்கப்படுகின்றன.

தேவா குறிப்பாக ஆர்மோனியம், கீ-போர்டு வாசிப்பில் அவர் கையாண்ட தனித்துவமான நாட்டுப்புற மற்றும் கிராமிய தாளக் கட்டுக்களைப் பயன்படுத்திய நேர்த்தியை இசைக் கலைஞர்லகள் பாராட்டியிருக்கிறார்கள். அவர் பல முன்னணிக் கலைஞர்களையும் வளர்ந்து வந்தோரையும் பாட வைத்ததோடு, தனது சொந்தக் குரலிலும் பல பாடல்களைப் பாடியிருக்கிறார்.

அவரது மெல்லிசைத் திறனை மெச்சி அவருக்கு 1985ஆம் ஆண்டிலேயே சூட்டப்பட்ட பட்டம்தான் ‘தேனிசைத் தென்றல்’. அந்தப் பட்டத்தைச் சூட்டியவர் யார் தெரியுமா? ‘மெல்லிசை மன்னர்’ என்று மக்கள் போற்றிய எம்.எஸ். விஸ்வநாதன். திரையுலகிற்கு வருவதற்கு முன் தேவா இசையமைத்த நூற்றுக்கும் மேற்பட்ட பக்திப்பாடல் தொகுப்பு வெளியீட்டு விழா திருவேற்காடு கருமாரி அம்மன் கோவில் திருவிழாவையொட்டி நடைபெற்றது. கோவில் நிர்வாகமும் பொதுமக்களும் நடத்திய அந்த விழாவில் சிறப்பு விருந்தினராகக் கலந்துகொண்ட எம்.எஸ்.வி. மேடையிலேயே அறிவித்து இந்தப் பட்டத்தைச் சூட்டி மகிழ்ந்தார்.

தமிழ்த் திரையுலக இசைக் களத்தில் இளையராஜா, ஏ.ஆர். ரஹ்மான் என்ற இரு பேரலைகள் ஓங்கியிருந்த காலக்கட்டத்தில் தேவா தனது அலையையும் எழுப்பியது குறிப்பிடத்தக்கது. இருவருமே அதை அங்கீகரித்துப் பாராட்டியிருக்கிறார்கள்.

இசைக் குடும்பம்

தேவா தனது சொந்த சாதனைகளோடு நின்றுவிடாமல், தனது குடும்பத்தாரையும் இசைத்துறையில் தடம் பதிக்கச் செய்தார். தம்பிகளான சபேஷ், முரளி இருவரும் அவரது துணையாளர்களாக அறிமுகமாகி பின்னர் தனி இசையமைப்பாளர்களாக அடையாளம் பெற்றனர். சபேஷ் சென்ற ஆண்டு காலமாகிவிட்டார்.

மகன் ஸ்ரீகாந்த் தேவா பல திரைப்படங்களுக்கு இசையமைத்துத் தந்தையின் வழியைத் தொடர்கிறார். மருமகன் சந்தோஷ் நாராயணன் நவீன இசையமைப்பாளராகத் தனக்கெனத் தனி முத்திரை பதித்து வருவதும் குறிப்பிடத்தக்கது.

மக்கள் தேவாவைக் கொண்டாடியதன் வெளிப்பாடாக தமிழ், தெலுங்கு, கன்னடம், மலையாளம் உள்ளிட்ட பல மொழிகளில் 400-க்கும் மேற்பட்ட திரைப்படங்களில் அவர் மெட்டமைத்த பாடல்களும் பின்னணி இசைக் கோர்ப்புகளும் ஒலிக்கின்றன. மக்கள் ஏற்பின் மற்றோர் அங்கீகாரமாக, 1992இல் கலைஞர் கருணாநிதி தலைமையிலான தமிழ்நாடு அரசு அவருக்கு 'கலைமாமணி' விருது வழங்கி கௌரவித்தது. 2011இல் ஜெயலலிதா தலைமையிலான அரசு அவருக்கு தமிழ்நாடு இயல் இசை நாடக மன்றத்தின் தலைவர் பொறுப்பை அளித்துப் பெருமை சேர்த்தது.

சமூகத்தின் அடியடுக்கிலிருந்து புறப்பட்டு, எவ்விதப் பின்னணியும் இன்றி தன் கலை ஈடுபாட்டாலும் அயராத உழைப்பாலும் தமிழ் திரையுலகின் வெற்றிச் சூழல் அமைப்பைத் தீர்மானிக்கூடிய ஒரு முன்னணி ஆளுமையாக உயர்ந்த தேவா இத்தகைய தேடலும் முயற்சியும் உள்ளோருக்கு ஒரு நம்பிக்கை விளக்காக ஒளிர்கிறார். ஒடுக்கப்பட்ட மக்களின் கலையாக ஒதுக்கப்பட்ட கானா இசைக்கு உலகளாவிய மரியாதையைப் பெற்றுத் தந்த பெருமை அவரையே சாரும். தேவா இந்த அக்டோபர் 17இல் ரசிகர்களைக் கலங்க வைத்துக் காலமாகிவிட்டாலும், அவர் வழங்கிச்சென்றுள்ள பாடல்களும் இசை நுட்பப் பங்களிப்புகளும் ஒரு காலமாக நின்று தமிழ்ச் செவிகளில் ஒலித்திருக்கும்,  உள்ளங்களில் நிலைத்திருக்கும்.

[0][0][0]

தீக்கதிர் நாளேடு ஞாயிறு (18 அக்டோபர், 2026) இதழில் வந்துள்ள எனது கட்டுரை

அறிவியல் மாறுகிறதா? பண்பாடு மாறாததா?

 “அறிவியல் மாறிக்கொண்டே இருக்கிறது. ஆனால் எங்கள் தத்துவம் மாற்றமின்றி நிலைத்திருக்கிறது. கலாச்சாரம் மாறாமல் நீடித்திருக்கிறது,” என்ற கருத்தை நம்பிக்கையாளர்கள் பரப்புகிறார்கள்.

அறிவியல் மாறுவதில்லை. அறிவியல் உண்மைகளும் கண்டுபிடிப்புகளும்தான் புதிது புதிதாக வருகின்றன. ஆகவேதான் அறிவியல் என்றும் புதிதாக இருக்கிறது. மாறாத எதுவும் தேங்கி நின்று இறுகி இற்றுப் போகும், அது பேரிடர் ஏற்படுத்தும்.

அறிவியல் என்றால் பிப்பெட் பியூரெட் அல்ல, அவை அறிவியல் கருவிகளே. பொருளாக்கங்கள் முதல் சமூக மாற்றங்கள் வரையில் அறிவியல்தான்.

உலகின் அனைத்துத் துறை அறிவியல்களும் சொல்வது- மனிதர்களின் மேனி வண்ணம் வேறுபட்டாலும் எல்லோரும் ஒன்றே, ஒரு தாய் மக்களே என்ற செய்திதான். அறிவியல் பயணங்களின் இலக்கு பேரண்டத்தை அன்புமயமாக்குவதுதான்.

பண்பாடும் அப்படித்தான். அதுவும் வெள்ளம் பெருக்கெடுத்து ஓடும் பேராறு போல எப்போதும் புதிதாக இருக்கும்.

பண்பாடு என்றால் பழைய நடைமுறைகளும் அறிவுரைகளும் அப்படியே நீடிப்பது அல்ல. உலகத்தின் வளர்ச்சிகளுக்கும் வாழ்க்கையின் தேவைகளுக்கும் மனிதர்களின் உறவுகளுக்கும் ஏற்பத் தன்னைப் புதுப்பித்துக்கொண்டே இருப்பதுதான் பண்பாடு.

[0][0][0]

இணையவழி “வாருங்கள் படைப்போம்” கூடுகையில் (அக்டோபர் 13) அறிவியல் இயக்கச் செயல்பாட்டாளரும் எழுத்தாளருமான செ.கா அளித்த விளக்கங்களைத் தொடர்ந்து நடைபெற்ற-கலந்துரையாடலில் நான் பகிர்ந்த சிந்தனைகள். முனைவர் இருதயராஜ், ஆய்வாளர் அரிகரசுதன் இருவரும் வினவுனர்களாக விருந்தினரிடம் வினாக்களை வைத்தனர். வினிதா மோகன், லோ. குமரன் ஒருங்கிணைத்தனர்.

பயன்படுத்திக்கொண்டாரா பிரதமர்? பயன்படுத்தத் தவறினாரா முதல்வர்?

 

“இப்ப நம்ம டிஸ்கஷன்  பூராவும் பாலிடிக்ஸ்தான், அதுக்குத்தான் டைம் இருக்கும், ஓகேயா?” 

இன்றைய காலை நடைநேர பூங்கா நிழல் உரையாடலின் தொடக்கத்திலேயே இப்படி வரையறுத்தார் ஒரு நண்பர். அந்தப் பொழுதில் நண்பர்களின் வினாக்களுக்கு நான் கூறிய விடைகளையும், எனது கேள்விகளுக்கு அவர்களின் பதில்களையும் இங்கே தொகுத்திருக்கிறேன்:

“சென்னையில் வடபழனி–போரூர் மெட்ரோ ரயில் திட்டத்தைத் தொடங்கிவைத்த பிரதமர் தனது தாய்மொழியான குஜராத்தியில் அல்லாமல், மற்ற மாநிலங்களுக்குப் போகிறபோது பேசுகிற இந்தியில் பேசியதன் நியாயத்தைப் புரிந்துகொள்ள முடிகிறது. ஆனால் முதலமைச்சர் தனது தாய்மொழியில் பேசாததன் நியாயத்தைப் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை.  தமிழ்நாட்டுக்கான கோரிக்கைப் பட்டியலை அவர் ஏன் ஆங்கிலத்தில் வைக்க வேண்டும்? தமிழில் வைத்திருந்தால் பிரதமருக்குப் புரியாது என்று நினைத்தாரா? பிரதமருக்கு இந்தியிலோ குஜராத்தியிலோ உடனுக்குடன் மொழிபெயர்த்துச் சொல்வது இன்றைய வளர்ச்சி நிலையில் வெகு எளிதாயிற்றே…  அதற்கான பயிற்சி உள்ளவர்களும் நிறையப்பேர் இருக்கிறார்களே…“

“ஆங்கிலத்தில் பேசியதைப் பெருந்தன்மை என்றெல்லாம் எடுத்துக்கொள்ள முடியவில்லை. தனது ஆங்கில அறிவை வெளிப்படுத்தவே அப்படிச் செய்தார் என்றும் கொச்சைப்படுத்த விரும்பவில்லை. இப்படிப்பட்ட நிகழ்ச்சிகளில் மாநில மொழி முக்கியத்துவத்தை உணராததன் விளைவாகவே பார்க்க வேண்டியிருக்கிறது...”

“பத்திரிகை, தொலைக்காட்சிச் செய்திகளின்படி ஒன்றிய அரசின் சாதனைகள், தனது அக்கறைகள் என்று பேசுவதற்கு சென்னைப் பயணத்தை பிரதமர் பயன்படுத்திக்கொண்டார். ஆனால் முதலமைச்சர் வைத்த சென்னை உயர்நீதிமன்றத்தில் வழக்காடு மொழியாகத் தமிழை ஆக்குவது, கோதாவரி–காவிரி இணைப்பை தேசியத் திட்டமாகச் செயல்படுத்துவது, மதுரை, கோவை மெட்ரோ திட்டங்களுக்கு ஒப்புதல் வழங்குவது, மிக முக்கியமாகத் தமிழ்நாட்டுக்கு ஒன்றிய அரசு நிலுவையில் வைத்திருக்கிற 5,100 கோடி ரூபாய் நிதியை விடுவிப்பது உள்ளிட்ட கோரிக்கைகள் பற்றி பிரதமர் எதுவும் சொல்லவில்லை...”

“அந்தக் கோரிக்கைகளை ஏற்பதாக அறிவிக்காததற்குக் கூட அமைச்சரவையில் பேச வேண்டும் என்பது போன்ற நடைமுறை நுணுக்கங்கள் இருக்கலாம். ஆனால், வழக்கமாகச் சொல்வது போல அந்த வேண்டுகோள்களைப்  பரிசீலிப்பதாகக் கூடச் சொல்லவில்லையே…”

“ஒன்றிய அரசின் ரயில்வே துறைத் திட்டங்களைத் தொடங்கிவைக்க அழைக்கப்பட்ட நிலையில் மெட்ரோ திட்டத்திற்கான அழைப்பு சேர்ந்துகொண்டதா, அல்லது மெட்ரோ விழாவுக்கு அழைக்கப்பட்ட நிலையில் ரயில்வே திட்டங்களையும் தொடங்கிவைக்கிற நிகழ்ச்சி நிரல் சேர்க்கப்பட்டதா என்று மக்கள் கேட்கலாம். அதற்குப் பதில் கிடைக்கப் போவதில்லை…”

“மாநில அரசுகளின் மெட்ரோ ரயில் திட்டங்களுக்கு ஒப்புதல் அளிப்பது, பன்னாட்டு நிறுவனங்களிடமிருந்து கடன் பெறுவதற்கு உறுதிச்சான்று ஏற்பது, வரி விலக்குகள், மாநியங்கள் என்று ஒன்றிய அரசுக்கு சட்டப்பூர்வமாக ஒரு பங்கு இருக்கிறது. அதற்காகத்தான் பிரதமர் அழைக்கப்பட்டாரா என்று கேட்டால் பதில் இருக்காது. அப்படியானால் ஏற்கெனவே இந்தத் திட்டத்திற்கு அடிக்கல் நாட்டிய, தொடர்ந்து கட்டிய திமுக, அதிமுக ஆட்சிகளின் பங்களிப்புக்கு மரியாதை அளித்திருக்க வேண்டும். அந்தத் தலைவர்களையும் அழைத்திருக்க  வேண்டும்...”

“தமிழ்நாட்டுக்கான வருகையை பிரதமர் பயன்படுத்திக்கொண்டார். அவரை இங்கே வரவழைத்ததை முதலமைச்சர் பயன்படுத்திக்கொண்டாரா? காலம்தான் பதில் சொல்ல வேண்டும்.”

தேநீர்க் கடை வரையில் தொடர்ந்த உரையாடல் சூடான டீ, காஃபி கைகளுக்கு வந்த பிறகுதான் நின்றது.

கலைக்காகத் திரையிலும் மக்களுக்காகத் தரையிலும் ஒலித்த மனசாட்சி

“அவர் சினிமாவுக்கு வராமல் போயிருந்தாலும் இதையெல்லாம் செய்திருப்பார்.”

மகாராஷ்டிரா மாநிலத்தில் வானிலை வறட்சியாலும் அரசின் கொள்கை வறட்சியாலும் பட்டினிக்கும் தற்கொலைக்கும் விவசாயிகள் தள்ளப்பட்டார்கள்.  அவர்களுக்கு உதவுவதற்காக ‘நாம் ஃபவுண்டேஷன்’ என்ற அறக்கட்டளை அமைப்பை 2015ஆம் ஆண்டில் ஏற்படுத்தினார் புகழ்பெற்ற திரைப்பட நடிகர் நானா படேகர். அந்தச் செய்தியைப் படித்த ஒருவர், “மற்றவர்களுக்கு வராத அக்கறை இவருக்கு வந்திருப்பதற்குக் காரணம் விளம்பரம் தேடிக்கொள்ளும் நோக்கம்தான்,” என்று கூறினார். அதற்கு எதிர்வினையாற்றிய இன்னொரு நண்பர் சொன்னதுதான் முதல் பத்தியில் இருப்பது.

வீதி நாடகத்திலிருந்து…

ஆம், வேறு விளம்பரங்கள் தேவைப்படாத அளவுக்குத் திரையுலகில் தனக்கான நட்சத்திர அடையாளத்தைப் பதித்துக்கொண்ட நானா படேகர், தொடக்கத்தில் வீதி நாடகங்களிலும் மேடை நாடகங்களிலும் நடித்தவர். அந்த நாடகங்கள் பெரும்பாலும் மக்களின் பிரச்சினைகளை, குறிப்பாக உழைப்பாளி வர்க்கத்தின் பாடுகளைப் பேசுவதாக இருந்தன. எளியோருக்காக வலியோரை நோக்கி வீசப்படும் கேள்விகள் அந்த நாடகங்களில் வசனங்களாக இடம்பெற்றன. அதில் நானாவுக்கும் தலையாய பங்கிருந்தது.

அந்தப் பங்களிப்பின் தொடர்ச்சியாகவே, படேகர் மராத்தி நடிகர் மகரந்த் அனாஸ்புரே இருவரும் இணைந்து  ‘நாம்’ அறக்கட்டளையைத் தொடங்கினர். “நாம்” என்றால் மராத்தி, இந்தி உள்ளிட்ட மொழிகளில் “பெயர்” பொருள். அரசமைப்பாலும் சமுதாயத்தாலும் அடையாளம் அழிக்கப்பட்டுத் தமக்கெனப் பெயர் இல்லாதவர்களாக மாற்றப்பட்டவர்கள் தன்னம்பிக்கை பெறுவதற்கான அடையாளமாகவே, பெயரற்றவர்களுக்கு ஒரு பெயராகவே “நாம்” என்று அறக்கட்டளையைப் பதிவு செய்தார்.

அந்த அறக்கட்டளை உருவானதிலும் ஒரு திரைக்கதைக்குரிய திருப்பம் உண்டு. பட்டினிக்குத் தள்ளப்பட்ட ஒரு விவசாயக் குடும்பத்தின் நேர்காணலைப் பார்த்த அவர், அந்தக் குடும்பத்தினருக்கு உதவுவதற்காக, ஒரு புதிய கார் வாங்குவதற்காக வங்கிச் சேமிப்பில் வைத்திருந்த சுமார் ஒரு கோடி ரூபாயை எடுத்து,  அவர்களிடம் கொடுக்கக் கேட்டுக்கொண்டு நண்பர்களிடம் ஒப்படைத்தார். அவரே நேரில் வந்து கொடுக்கலாமே என்று நண்பர்கள் சொன்னபோது, அது விளம்பர முயற்சி போலப் பார்க்கப்படலாம், ஆகவே நேரில் வரவில்லை என்றார். ஆயினும் அந்தக் குடும்பத்தினர் அதை எதிர்பார்ப்பார்கள் என்று எடுத்துக்கூறி நண்பர்கள் விடாப்பிடியாக வற்புறுத்தியதால் கிராமத்துக்கு நேரில் சென்றார். அங்கே கண்ட காட்சி, அவருடைய கண்களை மேலும் விசாலமாகத் திறந்துவிட்டன.

அந்தக் குறிப்பிட்ட குடும்பம் போலவே, ஏராளமான விவசாயக் குடும்பங்கள் குடிநீரும் தேநீருமே உணவாக வாடிக் கிடந்தன. ஒரே ஒரு குடும்பத்திற்கு மட்டுமல்லாமல் அனைத்து உழவுக் குடும்பங்களுக்கும் உதவுவதன் தேவையை உணர்ந்தவராக வீடு திரும்பினார். அந்தத் தாக்கத்தில் உருவானதுதான் ‘நாம் ஃபவுண்டேஷன்’. இன்றளவும் செயல்பட்டு வரும் அந்த அமைப்புக்கு அவருடைய சக கலைஞர்கள், செல்வந்தர்களோடு  தொழிலாளர்கள் உள்ளிட்ட பொதுமக்களும் நிதி வழங்கியது குறிப்பிடத்தக்கது.

கொடிய சட்டங்களை எதிர்த்து

நீர்ப்பாசனம் முதலான விவசாயத் தேவைகளுக்காக ஒரு தாளாளர் போல நிதியுதவி செய்ததோடு அவர் நிற்கவில்லை, மக்களின் போராட்டங்களிலும்  சேர்ந்து நின்றார். குறிப்பாக, விவசாயிகளின் நலன்களுக்கு எதிராக 2020இல் ஒன்றிய பாஜக அரசு கொண்டுவந்த,  சட்டங்களை எதிர்த்து நாடுதழுவிய போராட்டம் நடந்தது அல்லவா? அப்போது நானா படேகர் விவசாயிகளின் பக்கம் நின்று தனது ஆதரவை வெளிப்படையாகக் தெரிவித்தார். "ஊருக்கே உணவளிக்கும் நீங்கள் அரசிடம் கையேந்தத் தேவையில்லை. உங்களுக்கு என்ன வேண்டும் என்று புரிந்துகொண்டு செயலாற்றும் அரசைத் தேர்ந்தெடுக்கும் வலிமை உங்களிடம் இருக்கிறது. ஆகவே  நாட்டின் ஆட்சியில் யார் இருக்க வேண்டும் என்பதை நீங்களே தீர்மானியுங்கள்," என்று அழைப்பு விடுத்தார்.

"தேசத்தில் எண்பது முதல் தொண்ணூறு சதவீதம் வரை இருந்த விவசாய மக்கள்தொகை இன்று கணிசமாகக் குறைந்துவிட்டது. நமக்கு அன்றாடம் உணவளிப்போரின் வேதனைக் குரலுக்கு அரசு செவிசாய்க்கவில்லை என்றால், வேறு யாருடைய குரலுக்குச் செவிசாய்க்கப் போகிறது? விவசாயிகளின் போராட்டங்களை அடக்குமுறைகளால் ஒடுக்க நினைத்தால், அது தீவிரமடைந்து நாடுதழுவிய பெரும் எழுச்சியாக உருவெடுக்கும். தங்களின் உரிமைகளுக்காகப் போராடும் விவசாயிகளுடன் பேச்சு நடத்தி இணக்கமான தீர்வு காண்பதே அரசின் கடமை,” என்றும் வலியுறுத்தினார். அந்தச் சட்டங்களை 16 மாதங்களில் விலக்கிக்கொள்ளச் செய்ததில், விவசாயிகளின் போராட்ட உறுதியும் இத்தகை மனசாட்சிக் குரல்களும் கைகோர்த்தன.

இத்தகைய வர்க்க உணர்வோடு இயங்கிய அந்தக் கலைஞர் எந்த அரசியல் கட்சியோடும் தன்னை நேரடியாக இணைத்துக்கொண்டதில்லை. ஆயினும் ஜனநாயகத்திற்காக நிற்போருடன்  தொடர்பும், குறிப்பாக இடதுசாரி இயக்கங்களின் தலைவர்கள் மீது மதிப்பும் கொண்டிருந்தார். தனிப்பட்ட முறையில் சிவசேனா தலைவர் பால சாஹேப் தாக்கரே, பாஜக தலைவர்கள் தேவேந்திர ஃபட்நாவிஸ், நிதின் கட்காரி போன்றோருடன் நட்போடு பழகினார் என்றாலும், அவர்களது பல அரசியல் நிலைப்பாடுகளுக்கு வெளிப்படையாகவே எதிர்ப்புத் தெரிவித்திருக்கிறார்.

“நமது மதம்”

இந்த மனநிலையின் வெளிப்பாடாகவே, மதவாத சாதியவாத அரசியல் உத்திகளுக்கு எதிராக அவர் நின்றதைக் காணலாம்.  குறிப்பிட்ட அமைப்புகளின் பெயர்களை நேரடியாகக் குறிப்பிடாமல், ஒட்டுமொத்த மதவாத அரசியலையும், வன்முறையையும் பொதுவெளியில் கடுமையாகச் சாடினார். பல்வேறு பொது நிகழ்ச்சிகளில், "நாம் பிறக்கும்போது எந்த மதத்தையும் சுமந்து வரவில்லை. நாம் அனைவரும் மனிதர்கள்; இந்தியர் என்பதே நமது ஒரே மதமாக இருக்க வேண்டும்," என்று முழங்கினார். “இந்துக்களுக்கும் முஸ்லிம்களுக்கும் இடையே எந்த வேறுபாடும் இல்லை. மதத்தின் பெயரால் மக்களைப் பிரிப்பது ஏற்க முடியாதது,” என்றும் கூறினார்.

தங்களை மத அடிப்படையில் பிளவுபடுத்தி வாக்குகளைக் கவர முயலும் அரசியல்வாதிகளை மக்கள் முற்றிலுமாகப் புறக்கணிக்க வேண்டும். மதத்தைக் காட்டிப் பரப்பப்படும் வெறுப்புப் பேச்சுகளுக்கு மக்கள் பலியாகிவிடக்கூடாது என்ற உறுதியான நிலைப்பாடுகள் கொண்டிருந்தார்.

அதே வேளையில், வேலைகளுக்கும் கல்வி வாய்ப்புகளுக்குமான விண்ணப்பப் படிவங்களில் சாதி,   மதம் ஆகியவை தொடர்பான  பத்திகளை முழுமையாக நீக்க வேண்டும் என்ற கருத்தையும் கொண்டிருந்தார். சமூக நீதியை நிலைநாட்டுவதை நோக்கிய பயணத்தில் ஒரு கட்டமாகிய இட ஒதுக்கீடு கொள்கையைச் செயல்படுத்த, படிவங்களில் இந்தப் பத்திகள் தேவைப்படுகின்றன என்ற புரிதலிலிருந்து அவர் விலகியே இருந்தார்.

சமூக நீதியை ஏற்பவர்களிலேயே ஒரு பகுதியினருக்கு இருக்கிற இந்தக் குழப்பம் அவருக்கும் இருந்தது. அதிலிருந்துதான், ஒரு குடும்பத்தின் பொருளாதார நிலை அடிப்படையிலேயே வேலை, கல்வி வாய்ப்புகள் வழங்கப்பட வேண்டும் என்று கருதினார். ஆனால், மதவாத – சாதியவாத அரசியல் சித்துவிளையாட்டுகளை நிராகரிப்பதில் எந்த சமரசமும் செய்துகொள்ள மறுத்தார்.

கலை முத்திரை

ஒரு முன்னணிக் கலைஞராக அவருடைய இத்தகைய சிந்தனைகள் சமூக கவனத்திற்கு உள்ளாகின. அதற்கான அறிமுகத் தளமாக திரையுலகம் அமைந்தது. நாடக உலகிலிருந்து தனது நடிப்புக் கலைப் பயணத்தைத் தொடங்கிய அவர், மராத்தி, இந்தி திரைப்படங்களில் தனது அழுத்தமான நடிப்பால் முத்திரை பதித்தார். இந்தியில் ‘பரிந்தா’  ‘கிராந்திவீர்’ ‘அப் தக் சப்பன்’ ‘அபஹரன்’,  மராத்தியில் ‘நட்சம்ராட்’ ஆகியவை நானாவின் கலைத் திறனை நாடறியச் செய்தன.

சமுதாயத்தில் இறுகிப்போன சாதியச் சகதிக்கும், அடித்தட்டு மக்களின் வாழ்க்கையைச் சூறையாடும் கார்ப்பரேட் வேட்டைக்கும் எதிரான செய்தியைப் பேசும் வகையில், பா. ரஞ்ஜித் இயக்கத்தில் ரஜினிகாந்த் கதாநாயகராக நடித்த ‘காலா’   திரைப்படத்தில் ஹரிதாஸ் அபயங்கர் என்ற வில்லன்  பாத்திரத்தில் நடித்துத் தமிழ் ரசிகர்களிடையேயும் வரவேற்பைப் பெற்றார்.

மேலும் மேலும் சிறப்பான கலைப் பங்களிப்பை அவரிடமிருந்து ரசிகர்கள் எதிர்பார்த்திருந்த நிலையில், மேலும் மேலும் அர்ப்பணிப்பான சமூகப் பங்களிப்பை மக்கள் எதிர்நோக்கியிருந்த நிலையில், இந்த அக்டோபர் 8 அதிகாலையில், இதயத் துடிப்பு நின்றுபோனதால் அவரது உழைப்பு முடிவுக்கு வந்தது. 

புகழ்பெற்ற பல நூறு திரை நட்சத்திரங்களுக்கிடையே உண்மை வாழ்க்கையிலும்  எளியவர்களுக்குத் தோள் கொடுத்து ஒளிர்ந்த மக்கள் கலைஞர்கள் மிகச் சிலரே. புகழின் உச்சியில் இருந்தபோதும் மனிதநேயத்தை உறுதியாகப் பற்றிக்கொண்டவர்களாக,  “கலை சமூக மாற்றத்திற்கான கருவி” என்ற தெளிவோடு வாழ்க்கையை அமைத்துக்கொண்டவர்களின் வரலாற்றுப் புத்தகத்தில் நானா படேகர் அத்தியாயம் இடம் பெறும் என்பது நிச்சயம்.

[0][0][0]

‘தீக்கதிர்’ நாளேட்டின் அக்டோபர் 12, 2026 இதழில் எனது கட்டுரை